Pierwszy motocykl Hondy z gamy VF o pojemności 1000 cm3, znany jako 1000 Interceptor, został wprowadzony na rynek w USA i Kanadzie w marcu 1984 r. Interceptor miał 16-zaworowy silnik V-4 o pojemności 998 cm3 i mocy 113 KM z podwójnymi krzywkami napędzanymi łańcuchem. Motocykl był wyposażony w regulowane tylne zawieszenie Pro-Link z regulowanym przednim widelcem, srebrne aluminiowe koła Com-Star (16 cali z przodu, 17 cali z tyłu) oraz aerodynamiczną pół owiewkę i dolną osłonę z pojedynczym prostokątnym reflektorem. Układ hamulcowy składał się z trzech tarcz z podwójnymi tarczami i dwutłoczkowymi zaciskami z przodu oraz pojedynczej tarczy z dwutłoczkowymi zaciskami z tyłu. Niemal w tym samym czasie Honda wprowadziła na rynek europejski model VF1000RE. Jego stylistyka była celebracją wyścigowego dziedzictwa V4, a VF1000R był wizytówką technologii opracowanej przez Hondę na torze. Ten supersportowy motocykl nadal posiadał ten sam silnik V-4 o pojemności 998 cm3 w ramie z rur o przekroju prostokątnym, ale był to pierwszy VF1000 z napędzanymi zębatkami krzywkami, które stały się znakiem rozpoznawczym przyszłych Hond V4, począwszy od VFR750. Modyfikacje VF1000R zwiększyły deklarowaną moc silnika V4 do 122 KM Układ zawieszenia pozostał niezmieniony w stosunku do VF1000F, ale podwójne pływające przednie tarcze i wyścigowe zaciski tłokowe na wentylowanej tylnej tarczy poprawiają hamowanie. 16-calowe przednie i 17-calowe tylne aluminiowe obręcze Com-Stars typu NS zostały wyposażone w szybkozamykacze osi, a inne cechy, takie jak podwójne reflektory w stylu wyścigów długodystansowych, regulowane dźwignie sprzęgła i przedniego hamulca, pełna owiewka wyścigowa z włókna szklanego i osłona pojedynczego siedzenia sprawiły, że model R był bardzo pożądany.
